„Na około 10 tys. księży diecezjalnych (stan w 1939 r.) naziści zamordowali około 2 tys. księży, (ok. 20 proc). Z około 8 tys. zakonników (w 1939 r.) zamordowali 370. Z około 17 tys. sióstr zakonnych – około 280. Około 4 tys. księży i zakonników oraz około 1100 sióstr zakonnych trafiło do obozów. Ci, którzy zostali na wolności byli represjonowani”

Pogrzeb poprowadził Ojciec Jezuita. S. Antonina została pochowana w grobowcu Sióstr Służebniczek.

Później grób ten został całkowicie zniszczony, wobec czego Jej szczątki nigdy nie zostały odnalezione.

Zadziwia zbieżność zdarzeń jej życia: czwartkowe uwięzienie sióstr… Godzina Święta prowadzona przez Siostrę Antoninę zaraz po przybyciu do więzienia… duchowa łączność sióstr z Jezusem z Ogrodu Oliwnego… wszystkie ich cierpienia więzienne… zwłaszcza cierpienia Siostry Antoniny… postawa przebaczenia… i jej śmierć w piątek… jej oddanie siebie w Ręce Ojca… (Refleksje Sióstr)

Pozostałe siostry, mimo, że były chore na gruźlicę, czerwonkę i tyfus, musiały wrócić do Mikuliczyna, tam spakować rzeczy, zlikwidować dom i wyjechać w ciągu 48 godzin.Wyjechały na zawsze 30 września 1942 roku.

Zrobiłem wszystko, co w mej mocy, 

ale niestety, nie udało się uratować Jej życia”.