“Jako kandydatka, a potem nowicjuszka, lubiłam słuchać opowiadań o przeszłości sióstr… lubiłam słuchać *o Lwowie*, o działalności sióstr na Kresach Wschodnich. Wchłaniałam w siebie to wszystko, co słyszałam o ofiarności sióstr na rzecz młodzieży, o wyrzeczeniach, oszczędności… To wszystko budziło mój podziw i wielki szacunek… W tych opowiadaniach powtarzało się imię Siostry Antoniny. Rodziło się we mnie pragnienie, by usłyszeć jeszcze więcej o tej Siostrze, o której wyrażano się z takim podziwem, czcią, wręcz pietyzmem”. 

(siostra, l. 67, 1999)

…wzywa do jednoczenia się z Jezusem Ukrzyżowanym, odkryłam na nowo radość z mego powołania. Zapragnęłam wziąć swój krzyż!” (nowicjuszka, l. 22, 1999)

Siostry po wojnie opowiadały o tym z wielką miłością. Mówiły o niej jako o świętej męczennicy

(Siostra M. Auxilia Wilusz)

 (…) Jeśli to możliwe ich świadectwa nie powinny zostać zapomniane w Kościele”.

Tertio Millennio Adveniente, 37

I taka pozostała do dziś. 

Nadal bardzo mocno odczuwam jej bliskość… jest mi wsparciem.