Krótko przed zwolnieniem na tyfus zachorowały siostry: M. Lidia, M. Jacynta, M. Sabina i M. Antonina, która kilka dni leżała nieprzytomna na podłodze. Po uwolnieniu S. Antonina nie była w stanie iść – upadła na ziemię. Za radą oficera, który widział bezsilność i wyczerpanie Sióstr, udały się one do Polskiego Komitetu Pomocy Więźniom Politycznym. Jego kierownikiem był profesor z Tłumacza, pracujący tam przed wojną z S. Antoniną w seminarium nauczycielskim. Postarał się o nocleg u sióstr służebniczek dębickich w Stanisławowie przy ul. Piotra Skargi 26. 

W drodze s. M. Hieronima i s. M. Bernadeta spotkały oficera gestapo, który je przesłuchiwał w więzieniu. Był z żoną. Wyznał siostrom, że szukał je na dworcu, by dać im pieniądze na drogę. Prosił też siostry o modlitwę. Dla sióstr był to widoczny znak, że ich modlitwa w więzieniu o jego nawrócenie zaczęła przynosić owoce. Dziękowały za to Bogu. 

Sprowadzony przez s. M. Sydonię Walicht,, lekarz Feręsiewicz stwierdził u s. Antoniny najwyższe stadium tyfusu. Wystawił zlecenie przewiezienia jej do szpitala zakaźnego w getcie w Stanisławowie, jedynego wówczas szpitala na tym terenie. (Relacja s. M. Bernadety Kwiecińskiej, S. M. Lidii Szotkowskiej i S. M. Sydonii (Magdaleny) Walicht, służebniczki dębickiej).

Należy podkreślić, że przyjęcie kogokolwiek zwolnionego z więzienia było wtedy surowo zakazane. Zatem siostry służebniczki uczyniły to z narażeniem własnego życia. Przyjęły wynędzniałe, brudne, zawszone więźniarki z podziwu godną serdecznością. Odstąpiły im pokój gościnny oraz oddzielny pokój dla s. M. Antoniny, która traciła przytomność, od czasu do czasu cicho wypowiadała: „Mój Jezu, mój Jezu”. S. Sydonia sprowadziła ojca jezuitę, u którego siostry mogły się wyspowiadać, a następnego dnia przyjąć Komunię świętą.

Wzrusza mnie wielkość jej ducha, jej miłość i zawierzenie Bogu.

W czasie co-czwartkowej godziny świętej w naszej kaplicy, głęboko przeżywam także bliskość Siostry Antoniny. 

(siostra, l. 77, 1998)

Matka Jarosława podkreśliła w nekrologu, że w gronie sióstr była uosobieniem wszystkich cnót zakonnych, oraz że „jej szacunek i dziecięce oddanie się wobec przełożonych oraz umiłowanie modlitwy i ubóstwa były przykładne. Zawsze była gotową do pomocy, tak w pracy szkolnej jak i domowej, wszędzie okazywała się prawdziwą Siostrą Szkolną, według ducha naszej błogosławionej Założycielki.

Jako młoda siostra przeczytałam obszerne, ciepłe wspomnienie o Siostrze Antoninie, pełne zachwytu, czci i miłości do tej wyjątkowej siostry. Szczególnie zapis o ostatnich tygodniach życia Siostry Antoniny i jej odejściu do Boga budził w moim sercu cześć, jaką ma się dla świętych. Widziałam, że siostry, które z nią żyły i ją znały, także uważają, iż to była święta siostra, ideał autentycznej Siostry Szkolnej de Notre Dame. Myślałam: warto, by poznało ją całe nasze Zgromadzenie; ale jak to zrobić?

(siostra, l. 67, 1999)