W Tłumaczu S. Antonina miała pod stałą opieką ołtarz św. Józefa.

Obraz św. Józefa – na czas transportu ze Lwowa do Opola  – został zwinięty w rulon i pieczołowicie strzeżony przez S. Marcjanę Hus (+1986 Bielsko-Biała). Siostry opowiadały, że w długiej i wyczerpującej drodze na Zachód wiele razy doświadczały nadzwyczajnej opieki Świętego Józefa.

Pragnęła, by uczennice poznały kulturę ojczystą oraz umiały dostrzegać bogactwo innych regionów i kultur. 

Urządzała akademie religijne i patriotyczne. Organizowała pielgrzymki, a zimą kuligi.

“Taki sposób wychowywania miał wpływ na kształtowanie naszych młodych charakterów”.

Wycieczki szkolne były też okazją nawiązywania więzi przyjaźni z siostrami innych zgromadzeń zakonnych...

Wanda Woźniak przechowuje obrazek otrzymany przed 70 laty od s. Antoniny, z jej autografem, przedstawiający „ukrzyżowaną Polskę”, z datami rozbiorów Polski i powstań oraz Konstytucji 3 Maja, zawierający wierszowaną modlitwę o wolność Ojczyzny. Fakt, że swoją córkę nauczyła tego wiersza

Nawet w czasie wojny, gdy Siostry były zmuszone do przebrania się w strój świecki, wyglądały – w opinii świeckich nauczycielek –  skromnie aczkolwiek gustownie i elegancko.

Lekcje rozpoczynała pieśnią maryjną. Wraz z młodzieżą uczestniczyła w uroczystościach i nabożeństwach maryjnych w ciągu roku. 

Z jej inicjatywy członkowie orkiestry męskiego gimnazjum każdego poranka w maju wygrywali  pieśni maryjne. 

Wcześnie rano z wieży kościoła (w Tłumaczu) echo niosło melodie, a ludzie z podziwem i zadumą przystawali i słuchali.

Ponieważ zaś takie zupełne oddanie się wymaga co dzień  wielkich ofiar ze siebie, więc ono jest najlepszą szkołą uświęcenia siebie…

(Reguła, cz. II, rozdz. 6, p. 125)