Błogosławiona Maria Teresa od Jezusa Gerhardinger wskazywała, że głównym zadaniem sióstr jest nauczanie i wychowanie młodego pokolenia.

“Jej wiara wyrażała się w umiłowaniu życia zakonnego, w sposobie wypełniania obowiązków. Budowałam się jej posłuszeństwem i praktyką ćwiczeń pokutnych… Często widywałam ją na modlitwie w kaplicy, skupioną i rozmodloną…”

Siostra Bernadeta Kwiecińska. jako młoda nauczycielka uczyła w szkole pod kierunkiem Siostry Antoniny. W swoich wspomnieniach pisze: 

„Jako dyrektorka szkoły we Lwowie z ogromną delikatnością odnosiła się do grona nauczycielskiego. Troszczyła się o stałe dokształcanie nauczycielek. Słowem i przykładem ustawiała do pracy z dziećmi bardzo pozytywnie, podkreślając, że dzieci są bardzo dobre”. 

 Siostra Bernadeta sama dostrzegała wielkie przywiązanie dzieci do Siostry Antoniny. Uczennice i wychowanki przepadały za nią…

Siostra Bernadeta była odpowiedzialna za klasę dzieci pierwszokomunijnych we Lwowie, a Siostra Antonina była dyrektorką szkoły powszechnej. Później były razem w Mikuliczynie i w więzieniu…

Gdy musiała zwrócić uwagę, robiła to z wielkim taktem, spokojnie i delikatnie. Uczennice wyczuwały jej intencje. Była pogodną, nawet wówczas, gdy sprawiały jej przykrość, ona wówczas napominała je, ale w jej oczach widziały zawsze miłość i dobroć. „Słuchając jej napomnień równocześnie spoglądałyśmy w jej oczy, aby dostrzec jej „ciepłe i życzliwe spojrzenie” – wspominają ówczesne jej wychowanki.

Siostra Antonina – to był ogromnie dobry człowiek, była zawsze wesoła, pogodna, bezpośrednia, skromna, bez patosu, miała wspaniałe podejście wychowawcze do młodzieży… wspaniała nauczycielka i wychowawczyni.

Oddziaływała na wychowanki własnym przykładem.

„Pamiętam, że Siostra Antonina była życzliwa i dobra, zatroskana o innych, potrafiła umiejętnie zaradzać potrzebom biednych. 

Pamiętam również,że była miła i miała uśmiechnięte oczy”.

(S. M. Donata Gruba, SSND jedna z czterech polskich misjonarek, które w 1932 r. wyjechały do USA).