Nawet w czasie wojny, gdy Siostry były zmuszone do przebrania się w strój świecki, wyglądały – w opinii świeckich nauczycielek –  skromnie aczkolwiek gustownie i elegancko.

Lekcje rozpoczynała pieśnią maryjną. Wraz z młodzieżą uczestniczyła w uroczystościach i nabożeństwach maryjnych w ciągu roku. 

Z jej inicjatywy członkowie orkiestry męskiego gimnazjum każdego poranka w maju wygrywali  pieśni maryjne. 

Wcześnie rano z wieży kościoła (w Tłumaczu) echo niosło melodie, a ludzie z podziwem i zadumą przystawali i słuchali.

Ponieważ zaś takie zupełne oddanie się wymaga co dzień  wielkich ofiar ze siebie, więc ono jest najlepszą szkołą uświęcenia siebie…

(Reguła, cz. II, rozdz. 6, p. 125)

Co to jest “Morskie Oko” we Lwowie?

Posiadłość przy ul. Kadeckiej 2 oddalona była o 7 minut drogi tramwajem od domu przy Ochronek. Za domem znajdował się staw, który był  był miniaturką sławnego „Morskiego Oka” w Tatrach, stąd nazwa „Morskie Oko”.

Po prawej stronie wysokiej, solidnej, parterowej willi znajdowały się zabudowania gospodarcze, w pośrodku – plac tenisowy i lodowisko; dalej w górze – plaża. Z tyłu – wspomniany staw. Z obu stron wznosiły się wzgórza, obsadzone ponad 100 drzewkami owocowymi oraz wszelkimi rodzajami drzew leśnych. Stąd rozciągał się wspaniały widok na miasto i okolicę. Był to rajski zakątek, który konwentowi lwowskiemu miał służyć jako dom wypoczynkowy. Tutaj spędzały siostry z uczennicami często niedziele lub inny czas wolny od nauki.

Po siedmiu wspaniałych latach w Tłumaczu – w sierpniu 1932 r. Siostra Antonina powróciła do Lwowa, gdzie została mianowana dyrektorką szkoły  powszechnej oraz odpowiedzialną za formację kandydatek.