Siostra Antonina – to był ogromnie dobry człowiek, była zawsze wesoła, pogodna, bezpośrednia, skromna, bez patosu, miała wspaniałe podejście wychowawcze do młodzieży… wspaniała nauczycielka i wychowawczyni.

Oddziaływała na wychowanki własnym przykładem.

„Pamiętam, że Siostra Antonina była życzliwa i dobra, zatroskana o innych, potrafiła umiejętnie zaradzać potrzebom biednych. 

Pamiętam również,że była miła i miała uśmiechnięte oczy”.

(S. M. Donata Gruba, SSND jedna z czterech polskich misjonarek, które w 1932 r. wyjechały do USA).

W Tłumaczu S. Antonina miała pod stałą opieką ołtarz św. Józefa.

Obraz św. Józefa – na czas transportu ze Lwowa do Opola  – został zwinięty w rulon i pieczołowicie strzeżony przez S. Marcjanę Hus (+1986 Bielsko-Biała). Siostry opowiadały, że w długiej i wyczerpującej drodze na Zachód wiele razy doświadczały nadzwyczajnej opieki Świętego Józefa.

Pragnęła, by uczennice poznały kulturę ojczystą oraz umiały dostrzegać bogactwo innych regionów i kultur. 

Urządzała akademie religijne i patriotyczne. Organizowała pielgrzymki, a zimą kuligi.

“Taki sposób wychowywania miał wpływ na kształtowanie naszych młodych charakterów”.

Wycieczki szkolne były też okazją nawiązywania więzi przyjaźni z siostrami innych zgromadzeń zakonnych...

Wanda Woźniak przechowuje obrazek otrzymany przed 70 laty od s. Antoniny, z jej autografem, przedstawiający „ukrzyżowaną Polskę”, z datami rozbiorów Polski i powstań oraz Konstytucji 3 Maja, zawierający wierszowaną modlitwę o wolność Ojczyzny. Fakt, że swoją córkę nauczyła tego wiersza