Ewangelia (Mk 13, 24-32)

Sąd ostateczny

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«W owe dni, po wielkim ucisku, „słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą spadać z nieba i moce na niebie” zostaną wstrząśnięte.

Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. Wtedy pośle On aniołów i „zgromadzi swoich wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi po kraniec nieba”.

A od figowca uczcie się przez podobieństwo. Kiedy już jego gałąź nabrzmiewa sokami i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wydarzenia, wiedzcie, że to blisko jest, u drzwi.

Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą. Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec».

Rozważanie

Ewangelia (Mk 12, 38-44)

Wdowi grosz

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus, nauczając rzesze, mówił:

«Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».

Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.

Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».

Rozważanie

Prośmy o łaskę
OFIARNEGO SERCA

Dzisiaj przychodzę do Pana Jezusa jak uboga wdowa. Chcę przyjść, tak jak ona z sercem otwartym, szczerym, ofiarnym,

Ewangelia (Mk 12, 28b-34)

Pierwsze ze wszystkich przykazań

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»

Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».

Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».

Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.

Rozważanie

O co chciałbyś dziś zapytać Jezusa?

W dzisiejszej Ewangelii znajdujemy pytanie uczonego w Piśmie, który chciał się dowiedzieć jakie przykazanie jest najważniejsze. Co jest najważniejsze w życiu? Czym warto się kierować? Jezus odpowiada, że najważniejsze jest słuchanie i miłowanie Boga i bliźniego całym sobą. Wszystko zaczyna się od słuchania… Aby słuchać potrzebna jest nasza otwartość i pewna przestrzeń ciszy w nas. Zatrzymaj się dziś na 10 minut i pozostając w ciszy powiedz Bogu, że chcesz Go słuchać i poproś, aby mówił do Ciebie.

Uważne słuchanie jest też wyrazem naszej miłości wobec drugiego człowieka. Zastanów się dziś przez chwilę: czy interesuje mnie to, co mówią do mnie inni? Czy staram się ich dobrze zrozumieć?
Nie poddawajmy się jeśli widzimy, że wiele nam jeszcze brakuje, aby z miłością słuchać Boga i drugiej osoby. Otuchą jest dla nas fakt, że Bóg z miłości do nas zawsze słucha nas jako pierwszy… „Zanim słowo się znajdzie na moim języku, Ty, Panie, już znasz je w całości” (Ps 139, 4)