„… Idzie mocniejszy ode mnie…”Jan zna swoje miejsce. Głosi Dobrą Nowinę, głosi napomnienia, promienieje stanowczością. Od siebie najwięcej wymaga. Jest krystaliczny. Mówisz: Potrzebujecie nawrócenia. A dzisiaj trudno iść pod prąd. Potrzeba otrzeźwienia. Stoję w miejscu. Szukam kogoś. Co mam robić? Chcąc się spotkać z Tobą Panie muszę się przygotować. Robię porządki. Uporządkować to co mam w sercu. Muszę być oczyszczona w czynieniu Dobra.”… Większa radość w dawaniu aniżeli w braniu…” Potrzebuję wstrząsu, który stawia mnie do pionu. Ktoś mnie zapyta? Będziesz chrzcił…, Będziesz miał wiejadło… Muszę Cię dopuścić do moich wszystkich zakamarków. Ile we mnie jest pszenicy a ile plew? Umocnij mnie w pragnieniu odrzucania plew. Odróżnienia tego co nie jest pszenicą. 

Pamiątką oczekiwania na przyjście Jezusa jest okres Adwentu. Myślę jednak, że Adwent trwa przez całe życie, bo stale tęsknimy za Panem Bogiem, czekamy na Niego i spotykamy się z Nim w Komunii świętej, w życiu wewnętrznym i w chwili śmierci.
Adwent to świt…
Adwent to mała izba w domu cieśli, gdzie zjawił się… Archanioł, którego imię Gabriel – znaczy: Zwiastujący człowieka.
Adwent to nasze życie…
Adwent to nasza śmierć.
Adwent to nasze zmartwychwstanie.
Adwent to ostateczne przyjście Chrystusa.
Adwent to czas. Czas wzrostu i rozwoju, czas oczekiwania i tęsknoty, czas przychodzenia Tego, który jest zawsze… Czas zaufania i radości.  Tak, Adwent to czas radości, płynącej z prostowania ścieżek dla Pana.

W drugą niedzielę Adwentu w liturgii słowa rozlega się głos św. Jana Chrzciciela, który wzywa wszystkich do przygotowania drogi dla Pana. Bóg przychodzi nieustannie. Chce być blisko człowieka. Aby Go zobaczyć, trzeba otworzyć serce i zmienić swoje życie.

Jan był niezwykłym prorokiem. Gdy osiągnął wiek dojrzały, zamieszkał na pustyni, nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny. Codziennie przychodził nad Jordan i wzywał do nawrócenia. Św. Jan pokazuje, jak wyjść na pustynię ciszy i samotności, odrzucić wygody współczesnego świata, by zobaczyć przychodzącego Boga. Mimo surowości jest pełen radości, gdyż jest bardzo blisko Mesjasza, zapowiada Jego przyjście.
Adwentowy głos proroka jest przypomnieniem, że czas szybko mija, a Bóg może przejść obok nas niezauważony. Dlatego potrzebne jest – uważne słuchanie! Tu „głos wołającego na pustyni: przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego! Każda dolina zostanie wypełniona, każda
góra i pagórek zrównane, drogi kręte staną się prostymi, a wyboiste drogami gładkimi”. (Łk 3, 4-5; por. Iz 40, 3-5)

Prostujcie drogę Panu! Tak – to głos sumienia, dobry głos Boga nawołujący przez Jana Chrzciciela. Wzywa do pracy nad sobą, nad swoją życiową drogą. On nie tylko nawołuje, on sam działa. Od tylu lat powtarzany, tyle razy omawiany zawsze aktualny, żywy przykład hartu ducha. Umiejący się ugiąć, zniżyć do stóp Chrystusa i powiedzieć, że nie jest godny rozwiązać rzemyka u Jego sandałów. Umiejący odejść w porę. Budzi podziw swym programem i stylem życia.

A jaki jest mój program i styl życia?
Konieczny jest osobisty wysiłek, by porzucić to wszystko, co trzyma nas od Boga na dystans; porzucić to wszystko, co stawia mur między mną, a drugim człowiekiem; porzucić to wszystko, co mnie samą niszczy i upokarza do granic możliwości.

Boże, nasz Ojcze, dziękujemy Ci, że nas powołałeś, abyśmy Cię poznały, pokochały i Tobą żyły. Ty posłałeś swego Syna umiłowanego, doskonały obraz Ciebie samego i odblask Twego oblicza. On upodobnił się do nas we wszystkim z wyjątkiem grzechu. W Nim ogłosiłeś dobrą nowinę o Twoim Królestwie. Ty przebaczasz nasze przewinienia i leczysz nasze rany. Daj nam żyć w komunii z Twoim
Synem. Spraw, abyśmy czuwając czekały na dzień Jego ponownego przyjścia. Obdarz nas pokojem, abyśmy mogły przekazywać go sobie wzajemnie w miłości siostrzanej, służąc w ten sposób wszystkim tym, do których nas posyłasz. Amen.

Ostrzeżenie Jezusa

W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus ostrzega nas byśmy uważali na siebie.
Jest to zaskakujące ostrzeżenie, bo nie ostrzega nas Jezus przed kimś innym, ale mówi uważajcie na siebie.
Czyżbym ja była największym wrogiem samej siebie?
A może?
Bo to przecież ja decyduję co robię. Bo mam wolna wolę.
To ja decyduję czy robię coś dobrego, czy złego.

Żeby ten dzień spotkania z Jezusem nie zaskoczył mnie jak złodziej.

Czy jestem gotowa by stanąć przed Jezusem teraz
TERAZ ?

CZUWAJCIE I MÓDLCIE SIĘ mówi Pan Jezus

Panie Jezu proszę,
dopomóż mi bym była przygotowaną
abym mogła stanąć przed Tobą,
który przychodzisz z MOCĄ i CHWAŁĄ
Amen.

Uroczystość Chrystusa Króla

Dziś liturgia Kościoła przenosi nas w rzeczywistość Królestwa Jezusa. Tęsknimy za nią, w modlitwie pańskiej wyrażamy takie pragnienie – „przyjdź Królestwo Twoje”. Czytanie z Księgi proroka Daniela i z Apokalipsy przenoszą nas w inny świat, jakby fantastyczny. Jezus w chwale, tryumfuje. Psalmista dopełnia tej wizji: „Kim jest Ten, który panuje? To Pan, który świat utwierdził, nie zachwieje się Jego królestwo”. Brzmi to tryumfalnie. W ewangelii wg św. Jana jesteśmy świadkami dialogu, który ukazuje rozbieżność między państwem a kościołem. Rozmijają się dwie wizje królestwa. Dialog nieporozumienia  odsłania na czym zbudowane jest Królestwo Jezusa – nie na władzy świeckiej lecz na prawdzie, pokorze, służbie. Tymczasem przenosimy się na nasz podół. Dotyka nas ślepota bez kierunku, małe aspiracje, spokojna bylejakość i powtarzamy za Piłatem: „A więc jesteś Królem?” Naprawdę, czyżby?  To dlaczego jesteś bezsilny? A przecież Twoje panowanie jest wieczne. Władza, która myje stopy, rodzi się w śmierdzącym zaułku i daje się opluć. To Królestwo inaczej rozumiane.

W tych dniach Archidiecezja Katowicka przeżywa radość z beatyfikacji młodego kapłana, który na serio przeżywał Królestwo Jezusa. Urodzony w Chorzowie Starym w 1914 roku, po kilku latach seminarium odbytym w Krakowie, wyświęcony 25.061939 roku. Posłany do Rudy Śląskiej. Jako wikary robił to, co do niego należało m.in. działał w konspiracji bo tak rozumiał rozszerzanie Królestwa Jezusa na ziemi. Za tą działalność więziony i przesłuchiwany przez Gestapo a potem osądzony i skazany w 1942 roku na Mikołowskiej, w więzieniu. Jan Macha, 28 lat. Na takich ludziach zbudowane jest Królestwo Jezusa na ziemi: robił swoje, żył z czystym sumieniem, nie dał się złamać, myślał o Niebie.

Każdy z nas bez wyjątku doświadcza przemijania. Naszym przeznaczeniem jest niebo. Zdążamy tam powoli, dzień po dniu. Jedyna różnica między nami to ta, że niektórzy z nas przeżywają przemijalność bardziej świadomie, podczas gdy inni w ogóle o tym nie myślą. Pośród faktu przemijania Jezus zapewnia nas, że jest coś, co nigdy nie przemija. To Jego Słowo, które trwa na wieki.

Słowo to dotyczy niezmiennej miłości Boga  do każdego z nas, trwającego niezmiennie daru naszego odkupienia i niezmiennej obietnicy życia wiecznego z Bogiem, do którego jesteśmy zaproszeni.

Panie, proszę Cię o łaskę świadomego przeżywania przemijalności i przylgnięcia do Twego Słowa, które nigdy nie przeminie.

bez udawania.

Pozwolę Panu Jezusowi przejrzeć moje serce do głębi.

Jezu przemiej moje serce.

Razem z bł. Matką Teresą Gerhardinger,
chcę mówić

ODDAJ  SWOJE  SERCE  BOGU,
NALEŻY PRZECIEŻ  DO  NIEGO.