Wielki Czwartek

Wielki Czwartek

kwi 14, 2022 | Aktualności

Uroczystą Mszą Świętą Wieczerzy Pańskiej rozpoczęliśmy obchody tegorocznego Triduum Paschalnego. Jak uczniowie na Ostatniej Wieczerzy zgromadziliśmy się wokół Chrystusa, który z miłości ku nam wziął chleb i wino i przemienił je w swoje Ciało i Krew. Mimo nocy zdrady i niewierności, mimo bliskiej męki i śmierci krzyżowej Jezus karmi nas pokarmem na życie wieczne… Umywając Apostołom nogi zostawia nam wzór pokory i służby zobowiązując nas do wzajemnej miłości . Uwielbiajmy Jezusa za to, że zechciał dla nas stać się „więźniem Tabernakulum” i trwając na adoracji wynagradzajmy Mu obojętność i zniewagi, jakich doświadcza w tym sakramencie miłości. Uwielbiajmy Go również za kapłanów – szafarzy Bożych tajemnic.

V Niedziela Wielkiego Postu

V Niedziela Wielkiego Postu

kwi 3, 2022 | Słowo na Niedzielę

Ewangelia (J 8, 1-11)

Od tej chwili już nie grzesz

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus udał się na Górę Oliwną, ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Cały lud schodził się do Niego, a On, usiadłszy, nauczał ich.

Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co powiesz?» Mówili to, wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć.

Lecz Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem». I powtórnie schyliwszy się, pisał na ziemi.

Kiedy to usłyszeli, jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta stojąca na środku.

Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł do niej: «Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?» A ona odrzekła: «Nikt, Panie!» Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz».

 Rozważanie

 „Idź i odtąd już nie grzesz”. Serce nie znosi pustki. Pragniemy miłości bezwarunkowej i wiecznej. Takiej która zaspokoi nasze najgłębsze tęsknoty. Grzeszymy dlatego, że szukamy miłości tam gdzie jej nie ma. Szukamy, wierząc, że tym razem się uda. Samo przebaczenie to za mało, aby zacząć nowe życie. Potrzebujemy czegoś więcej, co dałoby siłę, by już nie grzeszyć. Potrzebujemy wielkiej miłości, w której poczujemy się wreszcie prawdziwie kochani. Taką miłość może dać nam tylko Jezus. On i grzeszna kobieta to obraz miłości oblubieńczej, której owa kobieta szukała. Od teraz  już więcej nie grzesz. Poznałaś wreszcie Oblubieńca. Teraz już Go nie zdradzaj. Siłę do wierności i trwania w łasce uświęcającej daje pewność, że się jest kochanym bezwarunkowo.

s. M. Antonina

Katechetka, Opole

IV Niedziela Wielkiego Postu

IV Niedziela Wielkiego Postu

mar 27, 2022 | Słowo na Niedzielę

Ewangelia (Łk 15, 1-3.11-32)

Przypowieść o synu marnotrawnym

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi».

Opowiedział im wtedy następującą przypowieść:

«Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swoją własność, żyjąc rozrzutnie.

A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie, i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał na służbę do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał.

Wtedy zastanowił się i rzekł: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników”. Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca.

A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i wobec ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”.

Lecz ojciec powiedział do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się weselić.

Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: „Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego”.

Rozgniewał się na to i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu; ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę”.

Lecz on mu odpowiedział: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”».

 Rozważanie

Zatrzymaj się na chwilę i spójrz na to jak ojciec z przypowieści reaguje na widok swojego syna, gdy ten wraca: Wybiegł naprzeciw niego. Powodem  pośpiechu jest ojcowska miłość. Miłość zawsze się spieszy. Pośpiech ojca wypływa też z jego świadomości niszczącego charakteru grzechu. Nie jest obojętne, czy człowiek grzeszy miesiąc, rok, czy też wiele lat. Dlaczego? Ponieważ grzech, nawet jeżeli zostaje przebaczony, pozostawia swoje ślady w człowieku. 

Prośmy, aby i nam spieszno było do Boga. Im szybciej zrozumiemy istotę własnego grzechu, tym większy będzie nasz pośpiech w walce z nim i wola powrotu w miłosierne ramiona Ojca.

s. M. Antonina

Katechetka, Opole

III Niedziela Wielkiego Postu

III Niedziela Wielkiego Postu

mar 20, 2022 | Słowo na Niedzielę

Ewangelia (Łk 13, 1-9)

Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W tym czasie przyszli jacyś ludzie i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar.

Jezus im odpowiedział: «Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jeruzalem? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie».

I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”».

 Rozważanie

 

Musimy przyznać – często jesteśmy jak ten figowiec, który nie daje owoców. Bóg daje nam  talenty i predyspozycje, byśmy dzielili się nimi z innymi, a my często nie podejmujemy tego wyzwania, myśląc tylko o sobie. Jesteśmy jak nieurodzajny figowiec, bo boimy się coś stracić, poświęcić dla Pana i dobra innego człowieka. Jesteśmy jak nieurodzajny figowiec, bo po prostu grzeszymy i tracimy ożywcze soki łaski Bożej. Bóg daje nam czas. To, że obudziłem się kolejnego poranka i żyję, jest znakiem cierpliwości Boga, który daje mi w prezencie jeszcze jeden dzień na to, abym zmienił swoje serce na bardziej otwarte na Niego i innych dokoła mnie. On daje mi tak wiele szans na to, bym z Jego pomocą uczynił swoje życie jeszcze piękniejszym. Dziś dał mi kolejny dzień. Co z nim zrobię?

s. M. Antonina

Katechetka, Opole

II Niedziela Wielkiego Postu

II Niedziela Wielkiego Postu

mar 12, 2022 | Słowo na Niedzielę

Ewangelia (Łk 9, 28b-36)

Przez cierpienie – do chwały zmartwychwstania

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim.

Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok.

A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!» W chwili gdy odezwał się ten głos, okazało się, że Jezus jest sam.

A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie opowiedzieli o tym, co zobaczyli.

Rozważanie

 

  • Na początku mojej modlitwy zwrócę się z serdeczną prośbą do Ducha Świętego, aby otworzył mnie na Słowo, które Ojciec dzisiaj kieruje do mnie. Poproszę Go także, by otworzył Słowo na mnie w takiej kondycji serca, w jakiej ono jest.

 

  • Pozwolę się zabrać Jezusowi razem z Piotrem Jakubem i Janem na górę Przemienienia. Zwrócę uwagę na to, że Jezus tam idzie, aby rozmawiać ze Swoim Ojcem. Całe życie Jezusa było przeniknięte modlitwą. Przekazują nam to wszyscy czterej Ewangeliści. Z ich relacji dowiadujemy się, że Jezus na modlitwie dziękuje Ojcu, uwielbia Go, pyta, uzgadnia, doświadcza umocnienia, otrzymuje nowe siły. Na modlitwie ukazuje się Jezus w całej swojej chwale. Modlitwa daje Mu zdolność, aby wrócić do codzienności, by nadal innym służyć aż do oddania swojego życia.

 

  • Poproszę Jezusa, by mi pokazał w całej prawdzie, jak wygląda moja modlitwa. Czy jestem otwarty, by ona mnie przemieniała? Czy podejmuję modlitwę dziękczynną, uwielbienia, także wtedy, gdy się czegoś boję lub stoję w obliczu realnych trudności. Taka modlitwa w każdych okolicznościach życia czyni mnie wolnym, daje radość i siły, by dostrzec obok siebie człowieka, któremu mogę pomóc, lub który mnie chce pomóc. To wreszcie na modlitwie mogę usłyszeć słowa Ojca, których tak bardzo pragnę.: ty jesteś moje umiłowane Dziecko.

 

  • Poproszę Ducha Świętego, by razem ze mną i we mnie się modlił: by we mnie dziękował Ojcu i go uwielbiał.
s. M. Natanaela

Otwock

Skip to content