Byłam uczennicą Seminarium Nauczycielskiego w Tłumaczu,
internistką-kandydatką Siostry Antoniny w latach 1931‑1935...

        Siostra Antonina była wspaniałą nauczycielką i wychowawczynią. To był  ogromnie dobry człowiek, była zawsze wesoła, pogodna, miała wspaniałe podejście wychowawcze do młodzieży... Bardzo dobra, a przy tym wymagająca i konsekwentna w postępowaniu. Od uczennic wymagała umiłowania prawdy i dokładnego wypełniania obowiązków. Gdy zwracała uwagę, czyniła to z wielkim taktem, spokojnie i delikatnie. Wychowywała przede wszystkim przykładem własnego życia. Uczennice jasno dostrzegały jej autentyczną miłość do Boga i Zgromadzenia, do człowieka i Ojczyzny...

                                                                                                          (siostra, l. 77, 1992)

Byłam współsiostrą Siostry Antoniny od roku 1935...

         Siostra Antonina miała w swym usposobieniu coś, co zdobywało jej sympatię i przychylność otoczenia. Obdarzona w wysokim stopniu darami natury i łaski, i fakt, że nie była tego świadoma, dodawały jej szczególnego uroku w oczach tych, którzy ją znali. Była prosta i szczera, zawsze taka sama, zawsze pełna humoru i bezgranicznie dobra. Uczennice i wychowanki przepadały za nią...

        Miała szczególny talent organizowania wycieczek krajoznawczych, urządzania wieczorynek i wesołych rozrywek na terenie internatu, a także wystaw szkolnych w seminarium. Wszystko to owiane było zawsze duchem chrześcijańskim...

        Wśród rozlicznych prac i zajęć Siostra Antonina nie zapominała o ubogich. Swym wielkim sercem obejmowała ich wielorakie potrzeby...

        Także we współżyciu z siostrami, zarówno ze starszymi jak i młodszymi, miała zawsze dobre słowo, życzliwe spojrzenie, każdej chciała usłużyć, wyręczyć w pracy... Ceniła sobie życie we wspólnocie, dzieliła się bogactwem swego wnętrza, w dialogu umiała prowadzić do uzgodnienia zdań...

        Pod koniec życia Pan Bóg dał Siostrze Antoninie to, co zwykł dawać tym, którzy Go więcej miłują, więcej dla Niego pracują, bardziej ofiarnie Mu służą, tj. Bóg dał jej długie pasmo cierpień...

(siostra, l. 45, 1960)

Siostra Antonina była moją przełożoną w latach 1939-1942;
byłyśmy razem w więzieniu...

W dniu uwięzienia, 9 lipca 1942, mimo bólu byłyśmy spokojne. Wiedziałyśmy, że nie popełniłyśmy żadnego przestępstwa... Ponieważ był to czwartek, więc w łączności z Panem Jezusem w ciemnicy odprawiłyśmy wspólnie z wielkim przeżyciem Godzinę Świętą. Siostra Przełożona Antonina mówiła do nas: *Dzieci, nie wiemy, co nas czeka. Przygotujmy się na najgorsze. Jesteśmy w rękach wroga, najgorsze może nas spotkać, ale przyjmij­my to jako Wolę Bożą dla nas*. To była naprawdę święta godzina. Siostra Antonina modliła się i zachęcała nas do przyjmowania wszystkiego jako Woli Bożej. Uspokajała nas.

        W celi więziennej, osoby skazane na śmierć zwra­cały się do Siostry Antoniny w sprawach sumienia, odbywały jakby spowiedź, bo księdza nie było. Była też w naszej celi młoda dziewczyna Łucja, której przodkowie byli Żydami. Rodzice jej byli katolikami, także aresztowani. Łucja była z siostrami w celi. Skazana na śmierć, opuszczając celę, zarzuciła sobie płaszcz na rękę, podeszła do Siostry Antoniny, przytuliła się do niej, ucałowała w rękę i poprosiła o modlitwę.

        [Po pewnej interwencji Siostry Antoniny w sprawie Żydówki] gestapowcy wyrzucili Siostrę Antoninę na korytarz... pobitą wepchnęli z powrotem do celi więzien­nej... weszła z uniesionymi w łokciach rękami ociekającymi krwią. Była opanowana, zrównoważona, twarz miała jasną, spokojną. Czułam, że cierpi dla Chrystusa, dla wielkiej intencji. Nie wyczuwałam w niej żalu... Nic nie mówiła, ociekała krwią... Po pobiciu Siostra Antonina leżała wsparta na łokciach, z plecami uniesionymi, by nie dotykały siennika. Nie żaliła się...

(siostra, l. 47, 1963)

Siostro Antonino, byłaś jedną z nas, jedną z wielu. Moja droga za głosem Pana dopiero się zaczyna. Ty stanęłaś na tej drodze i pokazałaś mi, dałaś odczuć, czym jest prawdziwe powołanie. Pokazałaś mi wartości, jakimi kieruje się człowiek, dla którego Ojciec Niebieski jest ostatecznym celem. Siostro Antonino, to takie trudne - nieustannie dawać i nie chcieć niczego dla siebie... Uproś mi łaskę, bym umiała tak jak Ty wołać do Boga: *Ojcze, w Twoje ręce...*

(nowicjuszka, l. 22, 1999)

Siostro Antonino! Nie słyszałam Twych kroków, weszłaś bardzo cicho, był tylko szelest habitu i różańca z ciemnym krzyżem. Czekałam na tę chwilę przez cały dzień.
Położyłaś mi rękę na ramieniu. Twoja dłoń pro­mieniowała pokojem, ciepłem. Nie odwróciłam się. Na ścianie, w świetle nocnej lampki zobaczyłam cień zakonnicy. 
-Siostro Antonino, dlaczego nie potrafię zgodzić się na krzyż? Powiedz mi! - wyrwało mi się z zaciśniętego gardła pytanie noszone od dawna. 
- Dziecko, nie uciekaj od krzyża. Spójrz, jak bardzo blisko krzyża jest Jezus. Pokazałaś mi ciemny krzyż Twego różańca...
- Tak trwaj z Nim... Do jutra.
Nie słyszałam Twych kroków, odeszłaś cicho, był tylko szelest habitu i różańca z ciemnym krzyżem.
-Do jutra, Siostro Antonino...                                             (siostra, lat 27, 1998)