Zgodnie z prośbą Księdza Arcybiskupa Siostry prowadziły we Lwowie  dwujęzyczną wyższą szkołę dla dziewcząt (9-klasowa), ta – już od   roku 1919 szkoła polska - została w 1924 r. przekształcona na szkołę powszechną i gimnazjum, do którego w 30-tych latach dołączono klasy liceum. Ponadto Siostry prowadziły przedszkole i internat dla uczennic.

Po śmierci Abpa Bilczewskiego,

także jego następca, Abp Bolesław Twardowski wspierał Siostry z wielką życzliwością.

Zmiany polityczne i powstanie niepodległego Państwa Polskiego w 1918 r. (po zakończeniu I wojny światowej) oraz wzrastająca liczba dziewcząt pragnących wstąpić w szeregi Sióstr Szkolnych de Notre Dame we Lwowie zadecydowały o powstaniu Wikariatu. Na mocy praw przysługujących przełożonej generalnej według Reguły i Konstytucji, Matka Maria Bruno Thoma utworzyła dnia 7 kwietnia 1924 r. Wikariat Polski i zamianowała jego przełożoną - S. M. Jarosławę Bonczek. Matka Jarosława z całą ufnością oddała w opiekę św. Józefowi i Maryi powierzoną jej rodzinę zakonną i wszystkie potrzeby kiełkującej prowincji polskiej. Matka generalna zwróciła się o zatwierdzenie Wikariatu Polskiego przez Stolicę Świętą, a Święta Kongregacja dla Spraw Zakonnych zezwoliła na utworzenie Wikariatu Polskiego i założenie nowicjatu we Lwowie pismem z dnia 10.02.1926 r.

Wikariat rozwijał się prężnie – stąd w 1934 r. podjęto decyzję o ustanowieniu polskiej prowincji. Stale wzrastała liczba kandydatek. Stolica Święta, działając zgodnie z decyzją 9. Kapituły Generalnej z 1934 r. i na prośbę przełożonej generalnej Matki Almedy Schricker, postanowieniem z dnia 27.07.1934 r. zamieniła Wikariat Polski na samodzielną prowincję Zgromadzenia z siedzibą we Lwowie. Do prowincji polskiej należały więc domy na Kresach Wschodnich, domy prowincji śląskiej znajdujące się w granicach Państwa Polskiego, a od 1938 r. także domy Zaolzia, po wcieleniu tych terenów do terytorium Państwa Polskiego.

CHRONOLOGICZNY SPIS DOMÓW I PLACÓWEK

POLSKIEJ PROWINCJI ZGROMADZENIA
SIÓSTR SZKOLNYCH DE NOTRE DAME

W LATACH 1904-1939

W 1939 r. Lwów został zajęty najpierw przez wojska sowieckie, w roku 1941 – przez wojska hitlerowskie. Od pierwszego dnia wojny Siostry przeżywały w naszych domach bom-bardowania, ich budynki zajmowano i przeznaczano na akcje poborowe dla wojska, na domy dla uchodźców, szpitale wojskowe, na szkoły lub instytucje władz okupacyjnych zarówno ze Wschodu jak i z Zachodu.
Matka Jarosława, zmuszona zaistniałą sytuacją, odesłała kandydatki do domów rodzinnych, rozwiązała nowicjat. O siostry pozostałe na Wschodzie troszczyła się z wielką miłością zarówno przełożona generalna Matka Almeda Schricker jak i przełożona prowincjalna prowincji śląskiej - Matka Judyta Neumann, która mimo braku kontaktów z siostrami ze Lwowa nie zaniechała wysiłków, by przyjść z pomocą siostrom tam pozostającym.

Ważną kartę w historii czasów wojennych zapisała w naszym Zgromadzeniu przełożona wspólnoty sióstr w Mikuliczynie - siostra Antonina Kratochwil, która wraz ze wspólnotą została uwięziona najpierw w Mikuliczynie, a następnie w więzieniu wojewódzkim w Stanisławowie. Siostry doznawały tam nie tylko zimna, głodu, ciasnoty, braku wody, ale i upokarzającego traktowania, szyderstwa, bicia, itp. Dobroć Siostry Antoniny była podnoszącą siłą dla około 30 współwięźniarek w ciasnej celi więziennej (Siostra M. Antonina beatyfikowana przez Jana Pawła II – 13.06.1999 r.)

W 1945 r. nastąpiła przymusowa ewakuacja sióstr z ziem polskich na Wschodzie, która przerzuciła tym samym prowincję polską Zgromadzenia na daleki Zachód. Siostry wyjechały ze Lwowa czterema transportami. Matka Jarosława podjęła trud organizowania prowincji w nowej sytuacji. Bardzo ważną sprawą było uzyskanie zgody władz kościelnych na przeniesienie siedziby prowincji polskiej ze Lwowa do Bielska. Prymas August Hlond, na mocy nadzwyczajnych uprawnień nadanych mu przez Stolicę Apostolską dnia 8.07.1945 r., udzielił tego pozwolenia (reskrypt wydany 26.11.1945 r.).

W maju 1946 r. matka Sigrid – kolejna przełożona prowincjalna prowincji śląskiej przekazała Matce Jarosławie domy Zgromadzenia na Dolnym Śląsku. Matka Jarosława przejęła pełną odpowiedzialność za 339 sióstr i 4 nowicjuszki znajdujące się w granicach PRL-u. Wśród sióstr było 137 z prowincji we Lwowie i 202 z prowincji śląskiej i czechosłowackiej. Pod jurysdykcją nowej przełożonej prowincjalnej *nowej* prowincji polskiej było 28 domów. Wobec trudności ze strony władz miejskich Bielska z uznaniem własności budynków, Matka Jarosława zaczęła starania o przeniesienie domu prowincjalnego z Bielska do Opola. Zgodę na dokonanie przeniesienia uzyskała od metropolity krakowskiego, Kard. A. Sapiehy (pismo z dnia 23.10.1946 r.).
W Opolu Zgromadzenie doznało wiele życzliwości ze strony ks. Bolesława Kominka (administratora) oraz ks. Pawła Latuska (kanclerza Kurii). Wspierali oni siostry pomocą materialną i duchową podczas prac odgruzowania i wznoszenia budynków klasztornych.