O Zgromadzeniu

Odpowiedź na Boże wezwanie

Zgromadzenie Sióstr Szkolnych de Notre Dame zostało powołane do życia, gdy Boże wezwanie znalazło odpowiedź w sercach ludzi silnych wiarą, o proroczym spojrzeniu, odważnych w działaniu. To tajemnicze współdziałanie Bożego wezwania z ludzką odpowiedzią trwa w Zgromadzeniu nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.

Chociaż korzenie Zgromadzenia sięgają daleko w przeszłość, Zgromadzenie uważa za swój aktualny początek dzień 24 października 1833 r., kiedy to Karolina Gerhardinger i dwie jej towarzyszki rozpoczęły wspólne życie zakonne w Neunburgu w Bawarii. Ich działanie było nacechowane duchem apostolskim, który nadawał kształt ich życiu i miał głęboki wpływ na innych.

 Warunki polityczne i religijne, będące wynikiem okresu Oświecenia i Rewolucji Francuskiej, spowodowały w XIX wieku w Niemczech wielkie braki w systemie wychowania; to z kolei miało dalekosiężne skutki w życiu Kościoła i społeczeństwa. Zamknięcie szkoły zakonnej w Stadtamhof/Regensburg, prowadzonej przez Siostry Kanoniczki de Notre Dame, dało Karolinie Gerhardinger, uczennicy tej szkoły, rosnącą świadomość istnienia bardzo krytycznej sytuacji.

Idąc za radą proboszcza katedralnego w Regensburgu, ks. Michała Wittmanna, przygotowała się z dwoma innymi dziewczętami do zawodu nauczycielskiego, by móc nauczać w szkole dla dziewcząt w Stadtamhof, prowadzonej przez parafię. Pod kierownictwem ks. Michała Wittmanna Karolina coraz wyraźniej rozpoznawała swoje powołanie do życia zakonnego. Podzielała jego troskę o odnowienie życia zakonnego i jego postanowienie, by założyć wspólnotę zakonną i w ten sposób przyczynić się do poprawy sytuacji społecznej przez wychowanie.

Oboje byli przekonani, że odnowienie społeczeństwa zależy od tego, jaką jest chrześcijańska rodzina; rodzinie zaś ton nadaje matka, jest bowiem pierwszą jej wychowawczynią. Dlatego ks. M. Wittmann i Karolina zdecydowali, że poświęcą swoją wspólnotę zakonną służbie chrześcijańskiego wychowania dziewcząt. Pierwszorzędną troską objęli najuboższe spośród nich w małych miastach i wioskach.

 

NOWATORSKA STRUKTURA
Wymagania służby apostolskiej, dobro tych, którym służyła, oraz dobro sióstr, były punktem wyjścia dla ustalenia struktury Zgromadzenia. Matka Teresa wysyłała siostry do okolic wiejskich po dwie lub trzy; w ten sposób odstąpiła od istniejącego systemu dużych, formalnych klasztorów. Aby zachować jedność ducha, jeden kierunek i jeden cel, zarówno wśród sióstr, domów a później i prowincji, podkreślała potrzebę jednoczącego, centralnego zarządu Zgromadzenia. W przeciwieństwie do utartych sposobów i ducha czasu, była przeświadczona, że kobieta lepiej rozumie swoje siostry i dlatego też lepiej może nimi kierować i je zachęcać. Kiedy jej przekonanie dotyczące struktury zarządu było błędnie rozumiane, jej głębokie zawierzenie Bogu i wierność Kościołowi pozwoliły jej przetrwać ten bolesny okres. Po wysiłkach i trudach podjętych dla uzyskania aprobaty Zgromadzenia mogła przeżyć także radość, gdy Papież Pius IX w 1865 r. zatwierdził Konstytucję Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame.